16 Ekim 2013 Çarşamba

Öylesine

Şu an kendi evimde değilim. tek başıma oturuyorum. Bir de kedi var, canlı olarak. Benim kedim değil ama şu an gördüğüm beyaz patisi huzur veriyor. Rüya görüyor sanırım, kımıldatıyor arada.

Garip hissediyorum kendimi bu aralar. İki gündür ağlamamaya çalışıyorum ama engel olamıyorum. Hatta bunu yazarken bile ağlayasım var. Sanki herşey ellerimden kayıp gidecekmiş gibi. hiçbir şeyin sahibi değilmişim gibi. Aslında sahip olmak demeyelim de adı herneyse işte. Hayatımın parçası olmasını istediğim herşey, başkalarının hayatının bir parçası sanki. Neden böyle hissettiğimi bilmiyorum. Aslında umut dolu şeyler de yazmak istiyorum. Düşüncelerimde varlar çünkü. Bir yandan da bu hislerime engel olamıyorum. Çok şey istemediğimi biliyorum. Belki birçok insanın hayatı için istediklerinden çok daha az. Olacağını umut ediyorum. Olmaması için bir sebep göremiyorum. Ama bazen gördüğüm herhangi birşey, özellikle de bu aralar, beni düşürüyor sanki. Ayağım takılıyor, dizimin üstüne düşüyorum, acıyor ama yürümeme engel değil. Yürüyorum. Aynen bu, bu aralar yaşadığım. Birkaç gündür. Yazım bile kesik kesik. Şimdi kapıyı açıp biraz yağmuru dinleyeceğim. Su her zaman rahatlatmıştır beni. Mutsuz değilim aslında ufak bir buhran. Bir  yandan bilgi yarışması izleyip ona cevaplar veriyorum mesela. Güzel şeyler yaşayacaksam öncesinde böyle ufak buhranlar atlatıyorum.

Hayatımdaki insanların ne düşündüğünü, ne hissettiğini, nasıl tepki vereceğini düşünen bir insan olarak benim de ne düşündüğüm, ne hissettiğim önemli olsun istiyorum. İnsanlara laf geçmediği için çaresiz kalınan bir durum bu.

Hava soğukmuş. Üşümek te güzel bazen. Kapıyı kapattığında ısınacağını bildiğin için sanırım.

Şarap içesim var. Bir sürü şey düşündüğüm için sanırım, biraz hiçbir şey düşünmemeye ihtiyacım var.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder